Druiven telen.

Voor onze serre hebben we twee druivenstruiken staan. Vanaf het eerste jaar dat we hier wonen staan die struiken er ook en inmiddels hebben ze zich goed gezet. We hebben deze struiken in Spanje gekocht en het zijn, zoals de Spanjaarden zeggen: Uvas de la mesa (tafeldruiven) ofwel in goed Nederlands: consumptiedruiven. Regelmatig vragen gasten of we er wijn van maken. Nee, dat doen we niet. Dat kunnen we beter overlaten aan de professionals hier in de buurt. Die zijn er meer dan genoeg en ze verkopen hun wijn voor een heel redelijke prijs, dus waarom een eigen mislukking riskeren.

Nu hebben we in de loop van de tijd wel ontdekt dat het telen van druiven hier een andere aanpak vereist dan in Nederland. Logisch zou je zeggen, maar hoe moet het dan wel?

Een belangrijk verschil is het volgende. In Nederland knipte ik altijd bladeren weg tegen de tijd dat de druiven zouden moeten gaan rijpen. Hier is dat niet nodig, sterker nog; niet verstandig. Het rijpingsproces gaat dan te snel. De druiven die direct zonlicht krijgen zijn dan snel rijp en de druiven aan de andere kant van de tros zijn dan nog niet goed. Maar wat dan gedaan. De oplossing voor dit probleem komt natuurlijk van dichtbij.

La Romana is een zelfstandige gemeente sinds 24 mei 1929 daarvoor behoorde het tot de gemeente Novelda. Een Nederlander snapt deze gemeentelijke herindeling wellicht niet, want La Romana heeft momenteel een bevolking van om en nabij 2.554 zielen (telling 2011) en in 1929 waren dat er echt nog minder. Gelegen nabij de Vallei van de Vinalopó (klemtoon op de laatste O) is het gebied uitermate geschikt voor het telen van consumptie druiven. Nu is de eerste burgemeester van La Romana (ik kan ‘s mans naam niet vinden) een inventief man geweest, hij teelde druiven, maar hij trof het slecht. Jaar op jaar had hij last van schimmel ongedierte en wat voor ellende een druivenboer maar kan overkomen. Nog voor de introductie van de insecticiden zon de man op maatregelen tegen dergelijk kwaad.

Hij kwam met een oplossing die heden ten dagen nog altijd gebruikt wordt rond de vallei van de Vinalopó: Zakjes. Ja echt, zakjes. Rond deze tijd kan je ze op veel voor ons Nederlanders onlogische plaatsen kopen, bijvoorbeeld bij de wijncoöperatie. Wij doen dat tegenwoordig ook na een geslaagd zij het wat laat experiment, vorig jaar. Deze zakjes zorgen niet alleen voor bescherming van kwaad uit de boze buitenwereld, ze scheppen ook een aangenaam en stabiel microklimaat dat voor een geleidelijke rijping zorgt.
En dat ziet er dan zo uit.

PICT0001PICT0002

Wil heeft de zakjes vandaag bevestigd op traditionele wijze, met fijn gedroogd gras. Het zijn veertig zakjes in totaal. Er zijn meer druiventrossen maar die geen zakje hebben zijn te klein of hangen te onhandig. Nog altijd leren we bij.

Advertenties

Over Berto Zirkzee

Trotse eigenaar van een Naturistische Bed & Breakfast in Spanje.
Dit bericht werd geplaatst in Bloemetjes en plantjes, Eten en drinken, Spanje. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s